مهارتهای گفت و گو
مهارت اول: دانش آموز باشیم نه استاد

معمولاً عادات فرهنگی انسان را برآن می دارند که از موضع فردی عالم و دانا در جمع حاضر شود. برعکس، دانش آموز در موضع فراگیری است و به عنوان یک روح مبتدی ، آمادگی دارد بپذیرد که در واقع همه چیز را نمی داند.




مهارت دوم: به طرف مقابل احترام کامل بگذاریم.

عمل احترام گذاشتن اساساً ما را به مشروع دیدن سایرین فرا می خواند. ممکن است آنچه را انجام می دهند، می گویند و فکر می کنند دوست نداشته باشیم اما نمی توانیم مشروعیت آنها را به عنوان یک موجود (زنده) انکار کنیم.
برای اینکه بتوانیم شخصی را دقیق و کامل بفهمیم باید عنصر اصلی دیگری در شیوه گوش دادن یاد بگیریم: احترام گذاردن.


مهارت سوم: نسبت به دیدگاه ها و باورهای دیگران ذهنی باز داشته باشیم.

امام علی(ع) به مالک اشتر:
ای مالک! اگر شب هنگام کسی را در حال گناه دیدی، فردا به آن چشم نگاهش مکن شاید سحر توبه کرده باشد و تو ندانی

مهارت چهارم: از دل سخن بگوییم و صداقت داشته باشیم‍.

از چیزی صحبت کنم که حقیقتاً برایم مهم است، نه برای تظاهر. با صداقت و بطور مشخص منظور خود را بیان کنم.

مهارت پنجم: به جای شنیدن، گوش دهیم.

قلب گفت و گو «ظرفیت ساده اما عمیق گوش دادن» است. آیا تاکنون امتحان کرده اید که چگونه گوش می دهید، فرقی نمی کند به چه، به صدای یک پرنده، به صدای باد در لابلای برگ درختان و به صدای آب های رونده، یا چگونه در گفت و گویی با خودتان گوش می دهید، به گفت و شنودهای خود در رابطه های مختلف با دوستان صمیمی تان و یا با همسرتان.


مهارت ششم: از شتاب پرهیز کنیم و آرامش داشته باشیم.

بدون آهسته کردن روند گفت و گو قادر به لمس کردن معنا و اهمیت افکار و تاثیر آنها در زمینه و چهارچوب اعمالمان نخواهیم بود. از این طریق می توان به یکی از هدف های مهم گفت و گو نزدیک شد، یعنی آزاد شدن از ساختارهای حاکم و به دست آوردن توانایی برای درک و پذیرش جنبه های جدید و خلاق جهان.

مهارت هفتم: فرضیات خود را به تعلیق در آوریم.

وقتی که به صحبت های کسی که نظر دیگری غیر از نظر ما دارد گوش می دهیم، یا فوراً آن را رد می کنیم و یا بدون بررسی آن را می پذیریم.
اما بهتر است ابتدا نظر خود را به تعلیق درآوریم و به مطلب طرف مقابل فکر کنیم و همچنین نظر خود را بررسی کرده و جانبداری سازنده کنیم.


مهارت هشتم: از نظر خود جانبداری کنیم.
گفت و گو و احترام گذاشتن به دیگری به معنای آن نیست که انسان نظر خود را بدون بررسی کنار گذارد. بلکه از نظر خود بطور سازنده و منطقی جانبداری کند و برای طرف مقابل علت رسیدن به نظر خود را توضیح دهد.

مهارت نهم: همیشه جوینده باشیم.

خدایا، توانایی عشق به دیگری را در وجودم باورساز، تا انسان ها را خالصانه دوست بدارم، و بهترین لحظات زندگی ام لحظاتی باشد که بدون هیچ نوع چشم داشتی، خدمتی به هم نوع ام می کنم.


مهارت دهم: بر خویشتن خویش ناظر باشیم.

علامت هش بسیار در آن است که بتوان در آن واحد دو نظر مخالف را در سر داشت و با وجود آن خوب فکر کرد.

                                                                          اسکات فیتز جرالد