مهارت دهم: بر خویشتن خویش ناظر باشیم.

علامت هش بسیار در آن است که بتوان در آن واحد دو نظر مخالف را در سر داشت و با وجود آن خوب فکر کرد.

                                                                          اسکات فیتز جرالد


 در تمام تعالیمی که بر تعالی روح انسان تمرکز دارند یکی از نقاط مشترک، آن است که به انسان تاکید می کنند که بازنگری بر اعمال خود را فراموش نکند. شاید همه ی ما به یاد داشته باشیم دوران خوش کودکی را که شب هنگام ، در وقت خواب اتفاق های روز خود را مرور می کردیم و به خاطر کارهای اشتباهی که انجام داده بودیم، مخفیانه اشک می ریختیم و از خدای خودمان _ که در عالم کودکی چه با خلوص می توانستیم او را صدا بزنیم و بدون واسطه با او راز و نیاز کنیم- طلب مغفرت می کردیم و نیز نگران از این که فردا مادرمان یا دوستمان که او را آزرده بودیم هم ما را خواهد بخشید یا نه، به خواب می رفتیم. بزرگتر که می شویم، دعاهایمان کم رنگ تر می شود و بی واسطگی رابطه خودمان با خودمان و با خدا و دیگران که در دوران کودکی داشتیم از ما دور می شود و نتیجه ی آن فراموش کردن این مهارت است.

 
«بر خویشتن خویش ناظر بودن» آخرین مهارتی است که برای ایجاد گفتگوی بالنده به آن می پردازیم. این مهارت را می توان مجموع همه ی مهارت های دیگر دانست. شاید بتوان این مهارت را با مهارت به تعلیق در آوردن فرضیات بسیار نزدیک است. اگر بتوانیم این ویژگی مان را در وجود خود بازآفرینی کنیم یکی از مهم ترین مهارت های گفتگو را بدست آورده ایم.
 
 
 برای باز آفرینی این مهارت به آگاهی مدام نیاز داریم. آگاه بودن به خود وآن چه که انجام می دهیم. درست همان موقع که در یک گفتگو شرکت می کنیم و از آرا و نظرات خود حرف می زنیم یا از دیگری در مورد عقایدش سوال می کنیم و حتی وقتی در سکوت به حرف های دیگران گوش می دهیم، باید سعی کنیم که به آن چه انجام می دهیم دقت داشته باشیم. گویا خود را از خود جدا می کنیم و از بالا به خود نگاه می کنیم.
 
   
بر خویشتن خویش ناظر بودن مثل این است که در لحظه ای که در یک ارتباط قرار می گیریم، به خاطر داشته باشیم که در مورد هر موضوعی که با دیگران ارتباط برقرار می کنیم همه چیز را نمی دانیم و موضع یادگیرندگی داریم و این که به خود یادآوری می کنیم که به دیگری احترام کامل بگذاریم زیرا ذات انسانی قابل احترام است و ذهن  خود را باز می گذاریم تا نظرات دیگران را  بی قضاوت های آنی گوش کنیم و آمادگی دریافت نظرات جدید را داریم هم چنین به خود یادآوری می کنیم که باید صداقت داشت و از دل سخن گفت و هنگام گوش دادن به آن چه دیگری می گوید توجه کنیم، نیز به خود یادآوری می کنیم که یک گفتگوی موفق بدون شتاب پیش می رود و همیشه فرضیات قبلی ما تمام و کمال درست نیست و نمی توان براساس داشته های قبلی همه ی اتفاقات و حرف ها را تفسیر کرد، وقتی بر خویش ناظریم به یاد داریم که به شکل سازنده ای از نظرات خود دفاع کنیم و برای روشن بودن حرف هایمان ریشه های فکری مان را درباره ی آن موضوع بیان کنیم و برای رسیدن به درک متقابل از احوالات و نقطه نظرات دیگران جویا بشویم.
 
بر خویشتن خویش ناظر بودن ، آگاه بودن بر خود است و توجه به آن است که آیا در طول گفتگو چه با دیگری چه با خود چه با طبیعت و چه با خدای خود، همه ی مهارت های گفتگو را در خود فعال و پویا نگه می داریم؟
آدرس ايميل شما:  
آدرس ايميل دريافت کنندگان