مهارت اول: دانش آموز باشیم نه استاد

معمولاً عادات فرهنگی انسان را برآن می دارند که از موضع فردی عالم و دانا در جمع حاضر شود. برعکس، دانش آموز در موضع فراگیری است و به عنوان یک روح مبتدی ، آمادگی دارد بپذیرد که در واقع همه چیز را نمی داند.



 

آیا تاکنون توجه کرده ایم که در پاسخ به طرف مقابل جمله خود را با «نه» شروع می کنیم. «نه ، صبر کن»،  «نه این جوری نیست، بذار من بگم». احتمالا شما هم در گفت وگوهایتان از این جمله ها زیاد شنیده اید یا بر عکس زیاد آن ها را به کار برده اید. راستش خیلی تقصیری ندارید. ما جوری بار آمده ایم که دلمان می خواهد بیشتر در نقش یک عالم همه چیزدان در گفتگوها ظاهر شویم تا یک مشتاق به دانستن.  ما فکر می کنیم که ما بهتر بلدیم، بهتر می دانیم و در پاسخ به صحبت دیگری اولین حرفی که به نظرمان می رسد این است که بگوییم «نه» ، و حرف خودمان را بزنیم. انگار که در مورد یک موضوع همه چیز را می دانیم و هیچ نکته ای  نیست که برایمان کشف نشده باشد.


در واقع ما با این کارمان داریم  به جای گفتگو ، اظهارنظر می کنیم. بعد از این اظهار نظرهای عالمانه هم  توقع داریم که همه مخاطبان، همه ی آن چه را که می گوییم، را بپذیرند. اما گفتگو وقتی ثمر بخش است و باعث پیشرفت و ثبات ارتباط ما با هم می شود که بپذیریم که همه چیز را نمی دانیم. ما باید بپذیریم که  ممکن است در مورد موضوعی که ما فکر می کنیم به آن مسلطیم، دیگری حرف تازه ای بزند که برای خود ما هم جالب است. 


اولین مهارت گفتگو همین است، این که ما در گفت و گو به جای «استاد سخنران همه چیز دان» خودمان را به جای«دانش آموز مشتاق یادگیری» بگذاریم. چیزی که به آن می گوییم: «موضع یادگیرنده». 


اگر بتوانیم این مهارت را یاد بگیریم، خود به خود طرف مقابل را به رسمیت می شناسیم و باور می کنیم که از او هم می توانیم یاد بگیریم. آن وقت است که سکوت می کنیم تا یاد بگیریم.
 طرف مقابل هم احساس خوشایندی پیدا می کند. احساس امنیت و اینکه فرصت دارد نظر خود را بیان کند . بدیهی است در گفتگوی بالنده و زنده این فرصت برای همه بوجود می آید. یادمان باشد که این سکوت به معنی خاموش شدن و از گردونه ی ارتباط خارج شدن نیست.گفتگو  به خاطر فهمیدن دیگران به وجو آمده نه به خاطر اثبات برتری بر دیگران. به خاطر همین، سکوت هم بخش بزرگی از گفت و گوست. سکوت باعث یادگیری است. سکوت کردن به معنی خاموش کردن ذهنمان نیست، اتفاقا ذهن ما موقع یک سکوت واقعی از همیشه هم روشن تر است، ما سکوت می کنیم تا آن چه را نمی دانیم از دیگری بیاموزیم. خلاصه این که وقتی بپذیریم که میتوانیم از هم یاد بگیریم ، گفتگوی بالنده ای بین ما برقرار می شود و می توانیم از ارتباط هایمان لذت ببریم.

آدرس ايميل شما:  
آدرس ايميل دريافت کنندگان